Bohater

Przez zielone niebo

Wychyla się nieśmiało słońce

Przesącza się zrozpaczonym drzewom

Ściekając na oliwkową pościel,

Wśród której leży zawinięte

Ciało nagiej, leśnej bogini,

Której oczy przeklęte

Zalepione są zielonymi liśćmi.

Czy znajdzie się śmiałek,

Jakiś rycerz, mag, wybraniec,

Który odważy się pocałunkiem w usta

Zerwać pieczęć, pozwalając by zasnuta

Snem wiecznym piękność wstała?

Kto uprosi potem na kolanach,

By śmierć skoro nie śpi, już nie uśmiercała...