Myśl

Kawały błękitnej ziemi

Zwisają z bezkresu nieba

I wbrew wszelkiej wiedzy

Zawartej w potrzebie zrozumienia

I pojęcia, chmury pełzają

Po bosych stopach,

Podczas gdy nad twarzą

Unosi się szarawa rosa

I przyklejając się do oczu,

Znikają stopniowo,

W rytm lekkiego kroku,

Dopóki opór Twoim nogom

Nie stawią burzowe chmury,

Które swoimi piorunami

Postrącają niebieskie grudy.

W ten sposób się zawali

Cała Twoja rzeczywistość

Tylko ja pozostanę w Tobie... myślą.