Na nigdy zaklęty

Błękit szkarłatnego nieba

Rozchlapany po chmurach

Wsiąka w ziemię z drewna,

Spływając po ceglanych murach

Straconych nadziei,

Które jeśli wierzyć

Przestarzałym sloganom,

Miały nigdy nie umierać...

Moją rzeźbioną twarzą

Przyszło mi wybierać

Między starymi klifami,

A gwiezdnym pyłem...

Między solnymi skałami,

Na których żyłem

Jak zwykłe drzewo,

A skruszoną ziemią,

W której między piachu drobinami

Zatknąłem, w co wierzyłem...

Teraz klęczę na przesiąkniętym

Drewnie błękitem nieba...

Przestałem wierzyć

Przestałem się bać

Przestałem już żyć

Przestałem poprzestawać...

Więc rzeźbionymi wargami

Uchwyciłem ostry kawałek skały

I pożarłem z bólem łykając...

A srebrny pył wciągnąłem

Jednym tchem pochłaniając

Całe niebo rozgwieżdżone...

Teraz leżę na przesiąkniętym

Drewnie szkarłatem błękitu...

Ze słonym odłamkiem zatkniętym

Głęboko w skrzywionym obliczu...